dzikość nieoswojenia

[ fot. Roman Tkachenko ]

nieokiełznani

spacerujemy Przestrzenią

dziko jest

drażnisz
znikasz i pieścisz

promieniami słońca

powietrzem ze Mną tańczysz

dotykając warg

kocham się z Tobą

każdym źdźbłem trawy

nieposkromieni

i niepokorni

a Ziemia z wdzięcznością

przyjmuje nasze soki

wiatrem

pożądliwie zrzucasz

chustę

kark drży chłodem nieoswojenia

dziko jest

zaglądam Ci w Serce

słońcem

rozszczepionym w miliony

drobinek tęczowych

opętaniem puszczam Ciało

“ I am in love with Love and Love is in love with me. 

My body is in love with the soul and the soul is in love with the body. 

I opened my arms to Love and Love embraced me like a lover. ”

Rumi

poprzez Człowieka, w Człowieku i z Człowiekiem

Obudziłam się z rozpalonego gorącem mózgu.
Przyszedł do mnie zupełnie bezosobowo, ale każdą komórką wiedziałam, że to On.
Że przyszedł odpowiedzieć na moje pytanie o Miłość.
Mówił do mnie bezcieleśnie, lecz najbliżej. Przenikaniem mówił.
Wiele w tym słów się sączyło.
" Wędruj tam. i doświadczaj. " - najmocniej zapamiętałam.
Chociaż On nie mógł się tak zwyczajnie zakochiwać. Po prostu Był.
A jednak... pozwolił się w całości zobaczyć, dotknąć, pokochać.

Wtedy Przenikanie stało się Jednią.
Nastał błogostan - poczucie totalnego Spełnienia.
Poprzez Człowieka, w Człowieku i z Człowiekiem.
Absolutna Jakość.

Obudziłam się, głowa powróciła do oczywistej temperatury, teraz pozostał smutek...
to przecież tylko sen, w doczesności nigdy nie przyjdzie taka Jakość...

kałuże miłości tańczące

kochałam się dziś z deszczem

szłam wieczornymi ulicami

z muzyką przenikającą umysł

spojrzałam w niebo

w chmury

w deszcz świecący latarniami

i zakochałam się

znów, jak co dzień, jak zawsze, od urodzenia...

patrzyłam śmiejąc się niebu w oczy

śpiewając szeptem 

i wzruszeniem zachłystując się obecnością

i to rozsadzające wciąż poczucie jedności

boskiej jedności we mnie samej

kochałam się dziś z deszczem

spacerując po miejskim skrawku zieleni

zanurzałam twarz w krzewach 

skraplających namiętnie moją skórę

radość płakała łzami

tańczyłam z drzewem 

muskając palcami jego dłonie

gałęzie wędrowały po moim ciele

taniec łona inicjowany 

totalną więzią z ziemią

czucie każdym atomem

bólu przemoczonych stóp

kałuże w rękawach

kałuże w butach

kałuże miłości tańczące

liście szeleszczące

kroplami drżącego wiatru

otulające moją twarz

pieszczące pełnią oddania

całość obecności

*


Przestrzeń

jest tylko narzędziem

za pomocą którego Dotykam...

wzruszenie Przestrzeni

kochałam się nocą z Przestrzenią.
odległość przestała istnieć.
czuję ciepło Twojego Ciała.
leżąc samotnie...

Moje Ciało wciąż drży

w energetycznej rozkoszy

tulę się do nieObecności

nie mogąc oderwać dłoni, ciepła, czucia...

nawet zapach jest Twój

koc mieści nas dwoje

mimo setek kilometrów

w powietrzu Twój oddech

drżenie Ciała, drżenie Serca

energią Obecności

nieśmiałe spojrzenie poranka
zawstydzenie oddechu



*

cóż jest miarą prawdziwości jeśli nie wzruszenie Przestrzeni?